Columns
Comment 1

Schizofreen

De stad als decor voor mijn rollenspel

Je zou het schizofreen kunnen noemen. Of op zijn minst eigenaardig. Want zo gaat dat als je kiest voor de minder vanzelfsprekende combinatie van werken en studeren. Helemaal ingewikkeld wordt het wanneer je lesgeeft op een middelbare school.

Want hoe gaat dat? Op maandag ben ik enkel Leraar, dat valt best nog mee. Vanaf dinsdag wordt het iets moeilijker, want in de voormiddag is het Leraar en in de namiddag Student. Woensdag moet enkel de Student uit zijn bed. Donderdag en vrijdag staan ze opnieuw allebei paraat. Afwisselend ben ik een verteller, die er alles aan doet om pubers doorheen hun dagelijkse dagdromen te enthousiasmeren voor wetenschappen, en een toeschouwer, die zichzelf op sleeptouw laat nemen door ervaren rotten in een ander métier.

Voortdurend word ik heen en weer geslingerd tussen twee uitersten. Ik verwacht netjes afgewerkte taken en besef dat ik nog niet zo lang geleden zelf een verfrommeld blad  tussen mijn mappen vandaan haalde om in orde te zijn op de universiteit. Mijn leerlingen komen dagelijks met trillende knieën en een onzekere blik langs met een andere versie van hetzelfde verhaal over “boek vergeten” en “gisteren ziek” en “trein vertraging dus geen tijd meer”, terwijl ik bedenk dat ik vorige week zelf nog om uitstel vroeg.

De korte ondergrondse rit van het Werk naar de School is meestal net voldoende om de ene jas te vervangen door de andere. Met mijn boterhammendoos op mijn benen zorgt de diepe duisternis aan de andere kant van de metroramen voor het perfecte canvas om alles te ordenen. Al zorgt de dagelijkse hectiek  soms voor een minder vlotte overgang. Want dan durf ik de mensen op de metro al eens aan te manen om door te schuiven of andere studenten erop te wijzen dat ze hun muts pas mogen opzetten als ze buiten de school zijn. Of dan doet mijn iPhone net dát waarvoor ik nog geen half uur eerder een gsm van een leerling tijdelijk in beslag nam.

“Je kan gewoon niet kiezen,” krijg ik dan soms te horen, omdat niet iedereen begrijpt waarom ik deze combinatie volhoud of waarom ik als gediplomeerd ingenieur niet gewoon een goed betaalde job zoek. Eerlijk? Ik weet het zelf niet. Misschien is het te vroeg om met huizen en gezinnen te beginnen? Waarom zou ik die extra lasten ook al willen aanvaarden? Ik zal wel verantwoordelijk zijn wanneer het echt moet. Maar nu ben ik nog jong, en dat laat ik mij niet zomaar afnemen. Laat mij toch geloven dat mijn jeugd nog volop bezig is. En zoiets gaat beter als je Student bent.

“Ik geloof jou wel”, zei ik vandaag tegen het 15-jarige meisje dat kwam uitleggen welke praktische problemen ze had bij het printen van net die ene taak, “maar dat neemt niet weg dat je volgens de afspraken verantwoordelijk blijft om ze vandaag af te geven.” Mijn professoren moesten eens weten.

1 Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s