Europa
Leave a Comment

Een tovermolecule in de Parijse lucht

‘Vertel eens waar die schrijversresidentie over gaat.’
‘Over niets eigenlijk’, antwoord ik. ‘Er zijn Parijs, een bureel en tijd. Dat moet het zowat zijn.’
‘Je gaat daar dus niets doen?’
‘Juist wel. Ik ga er veel doen. Dankzij alle tijd moet ik geen toerist zijn, maar mag ik toerist zijn. Evengoed mag ik Parijzenaar zijn, of opnieuw student. Misschien word ik wel onderzoeksjournalist, een speurder, en haal een verloren gewaand schilderij van Rubens van onder het stof op een Parijse zolder. Maar mijn agenda laat ik thuis.’

Ik zoek verkoeling onder een beukenboom in Jardin du Luxembourg. De verzengende hitte jaagt mij uit mijn kamer. Met mijn laptop op mijn schoot rollen de woorden uit mijn vingers. Schrijven was zelden zo eenvoudig. Na acht dagen in de Franse hoofdstad stapelen de indrukken zich op, torenhoog, en leveren een niet te evenaren stroom van gedachten. Overdaad schaadt, zegt men. Maar ik besef nu dat de emmer niet gewoon vol moet zijn, hij moet overlopen. Pas dan krijgt inspiratie betekenis, en laat die zoektocht nu net hetgene zijn wat mij naar Parijs heeft gebracht.

Overgeleverd aan toevalligheden zijn de ideeën talrijk, alsof de lucht in Parijs een tovermolecule bevat die de Brusselse atmosfeer niet kent. Is het de liefde, of de zomer? Is het de in weemoed gedrenkte neerslachtigheid die mij hier soms overvalt? Ik kan de vinger alleszins niet zelf op de wonde leggen, maar het werkt schijnbaar wel.

Ondertussen doe ik wat mij juist lijkt tijdens een residentie: met de mooiste gedichten van Baudelaire in de hand dwalen door de magnifieke tuin van Musée Rodin, picknicken op de Promenade Plantée en al struinend langs de Seine zoeken naar een goed tweedehandsboek. Brood, kaas en wijn worden synoniemen voor het goede leven. Met mijn voeten in het water observeer ik hoe de Franse jeugd zich langs het Bassin de la Villette bekwaamt in het uiterst verfijnde spel der pétanque en leer ik dat het oostelijke deel van Parijs – met wijken als Belleville, Oberkampf en Marais – meer dan ooit de voedingsbodem is voor een nieuwe en jonge dynamiek in een overig erg statige hoofdstad.

Verder bemerk ik voor het eerst dat uit de schaduw van de artiesten van weleer, de roemruchte Franse schrijvers en poëten, een andere stad is gerezen. Een plaats vol chaos en ruwheid. Frustratie ook, maar dan subtiel verweven met de verhevenheid van het centrum. Alsof de broeierigheid uit de periferie door de metrotunnels sluipend zijn weg heeft gevonden en de straathoeken, portieken en bruggen langs en over de Seine inpalmt. Een heftige slagader, zeker wel, maar Parijs zal nog eerder ten prooi vallen aan de hebberige handen van de kolonnes toeristen dan hiervan wakker te liggen.

Het leven in Parijs: nooit eenvoudig, altijd gedistingeerd.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s