Mijmeringen, Opinie
Leave a Comment

Een maand later

De voorbije eenendertig dagen heb ik gedanst en gefeest, mijn verjaardag gevierd en (af en toe te veel) gedronken. Ik zat op café en op restaurant, ging naar de film, zag mijn vrienden en hing zomaar wat rond. Ik heb gevloekt, ook. Op de bus, de tram en het drukke verkeer, op het slechte weer. Ik heb gedaan alsof alles normaal was.

Maar niet alles was normaal, natuurlijk. Een wonde zo diep als de krater van een terroristische aanslag heeft meer tijd nodig om te helen. Wel heeft de afgelopen maand duidelijk gemaakt over welke veerkracht Brussel en België beschikken. Roestig en piepend, weliswaar. De druk van een bijwijlen zware en asgrauwe lucht torsend.

Misschien is dat juist het aller vreemdst, schrijft een Nederlandse vriendin me. Dat ondanks alles de dagelijkse routine op de een of andere manier altijd doorgaat.

Ik leef voort en kom buiten, bedachtzamer en – of ik het nu wil toegeven of niet –waakzamer dan ooit tevoren, beseffend dat er overal ter wereld mensen zijn die rouwen om de slachtoffers. Aanvankelijk voelde ik vooral angst, voor wat gebeurd was en mogelijk komen zou. Nu is er nog steeds ongerustheid.

Serene dialoog

Ondertussen tracht ik de chaos in mijn hoofd te ordenen. De beelden van een luchthaven en metrotoestel in puin haalden in mij de noodzaak naar boven om ze een voor een mentaal te reconstrueren, om zo de funderingen van mijn wereldbeeld zonder schroom af te breken.

Op zulke momenten zou een troostende hand een verschil maken. Gedeelde smart is halve smart. Maar in dit land, met zijn overaanbod aan verantwoordelijken, voelde zich tot nog toe niemand geroepen om op te staan en elke Belg, van de eerste tot de laatste, rond zich te verzamelen. Ver weg van elk buikgevoel, ver weg van elk verwijt. Gewoon een leider die met de juiste woorden eenheid kan brengen, zonder daarbij iemand over het hoofd te zien.

Ergens moest toch een persoon rondlopen die hiertoe in staat was? Mijn hoop was tevergeefs. Welgeteld vier dagen duurde het vooraleer de eerste volksvertegenwoordigers over straat lagen te rollen, een tijdverdrijf waar men sindsdien niet meer van heeft afgezien.

Begrijp me niet verkeerd: problemen moeten benoemd worden, en nadien ook opgelost. Maar kunnen we dat niet doen door in alle sereniteit een dialoog op te starten, een plek te creëren waar we van gedachten kunnen wisselen? Zouden we niet gewoon eens naar elkaar kunnen luisteren? Of toegeven dat we het zelf allemaal niet meer weten?

We hebben nu de kans om ten gronde te bespreken wat er beter kan en anders moet. Laten we die ook grijpen en tegelijkertijd iedereen zijn angst, woede en onrust laten uiten, van welke strekking ook. Laten we elkaar vooral begrijpen.

Symbolisch

Wat mij het meest zal bijblijven van 22 maart is de stilte. Ik stond aan metrostation Maalbeek die ochtend, probeerde te achterhalen wat er precies aan de hand was en zocht naar getuigen. Alle stadsgeluiden tot niets herleid, hoogstens als een gefluister in de verte te bespeuren. Desolate stad, een gevallen engel. Verder alleen de razende sirenes van een eindeloze stoet aan- en afrijdende ambulances.

Bij het zien van een MIVB-bus vol gewonden, bloed overal, werd het ook mij te veel. Ik wandelde naar de Beurs, waar de eenvoudige maar wonderschone krijttekeningen op het Beursplein, zichzelf steeds vernieuwend, de tranen lieten komen die al een tijdje op de loer lagen.

De kracht die uitging van zulke simpele handelingen, kon ik moeilijk bevatten. Uit het niets werd de Beurs zo een nieuw symbool, een plaats waar elke Brusselaar kon thuiskomen. Niet veel later waren er de eerste boeketten, de lege bierflesjes als vaasje voor een bloem, de brieven.

Bij de ondergaande zon zochten we de rust op het dak van Parking 58 op, als eindpunt van een chaotische dag. De snijdende wind deed ons huiveren en verder zagen we alleen maar daken, dezelfde als alle voorgaande dagen. Even leek het toen alsof alles normaal was.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s